در ژاپن فرود بیایید. بی‌آنکه سراغ باجهٔ فرودگاه بروید.

سیم‌کارتی که به‌صورت نرم‌افزار داخل گوشی جا گرفته است. به‌جای جا دادن یک تراشه در سینی، با اسکن کد QR بسته را نصب می‌کنید و سیم‌کارت پلاستیکی فعلی دقیقاً سر جایش می‌ماند.

بیشتر گوشی‌های عرضه‌شده از ۲۰۱۸ به بعد: iPhone XS و جدیدتر، Samsung Galaxy S20 و جدیدتر، Google Pixel 3 و جدیدتر و بیشتر مدل‌های امروزی Android. گوشی باید قفل اپراتور هم نداشته باشد — اگر گوشی‌تان با قرارداد آمده، بهتر است زود بررسی کنید. راهنماهای نصب ما نشان می‌دهند در مدل خودتان کجا را باید ببینید.

در خانه با Wi-Fi، یکی دو روز پیش از سفر. در آن لحظه چیزی شروع نمی‌شود: شمارش وقتی آغاز می‌شود که eSIM برای نخستین بار در ژاپن به شبکه وصل شود. نصب زودهنگام هزینه‌ای ندارد و شما را از انجام دادن آن با Wi-Fi فرودگاه و صفی که پشت سرتان است خلاص می‌کند.

بله. eSIM فقط دیتاست، پس خط خودتان برای شماره، کدهای پیامکی و حساب‌های پیام‌رسان فعال می‌ماند. دیتای موبایل را روی eSIM بگذارید و بقیه را دست نزنید. تنها چیزی که به دست نمی‌آورید شمارهٔ ژاپنی است — پایین‌تر بخوانید که این در عمل چه معنایی دارد؛ کمتر از چیزی است که بیشتر افراد نگرانش‌اند.

روی شبکه‌های ژاپن کار می‌کند: LTE هرجا برسد و 5G در شهرها. برای نقشه در ایستگاهی با پانزده خروجی، ترجمهٔ منو با دوربین، تماس تصویری با خانه و کار کردن با لپ‌تاپ از راه هات‌اسپات کافی است.

نه. هر دو خط هم‌زمان کار می‌کنند. تنها تنظیم مهم این است که دیتای موبایل روی کدام خط باشد: آن را روی eSIM بگذارید و رومینگ دیتا را روی خط خودتان خاموش کنید تا در پس‌زمینه بی‌سروصدا وصل نشود.