نصب Japan eSIM روی هر گوشی Android
گوشی‌های Xiaomi و OPPO و Motorola و Honor: الگوی نصب eSIM که روی رابط‌های Android جواب می‌دهد، و کلید رومینگی که در ژاپن می‌زنید.
به‌روزرسانی: ۲ شهریور ۱۴۰۵
سه نکته که پیش از شروع باید بدانید
فقط در مقصد شما وصل می‌شود
در خانه نصبش کنید، اما تا فرود نیامده‌اید دیدن «سرویس در دسترس نیست» یا «در حال فعال‌سازی...» طبیعی است. بسته وقتی بیدار می‌شود که خط برای اولین‌بار در مقصد شبکه‌ای پیدا کند.
کد QR شما فقط یک‌بار کار می‌کند
دیدن «QR نامعتبر» بعد از اسکن تقریباً همیشه یعنی eSIM از قبل روی گوشی شماست. دوباره اسکن نکنید — لیست SIM را باز کنید و فقط خط را روشن کنید.
بعد از فرود اینترنت ندارید؟ رومینگ داده را بررسی کنید
خط سفر را روشن کنید، آن را خط دیتای موبایل قرار دهید و رومینگ داده را برایش روشن کنید. همین یک تنظیم باعث بیشتر پیام‌های «کار نمی‌کند» می‌شود.
مراحل نصب
-
مرحلهٔ 1
اول ببینید گوشی اصلاً از پس این کار برمی‌آید
شماره‌گیر را باز کنید و *#06# را تایپ کنید. یک EID زیر IMEI یعنی سخت‌افزار eSIM هست؛ نبودن EID یعنی نیست، هر چه برگه مشخصات درباره مدل به‌طور کلی گفته باشد. نسخه‌ها بسته به بازار فرق می‌کنند، پس تنها منبع قابل‌اعتماد گوشی خودتان است.
-
مرحلهٔ 2
بسته‌تان را در اپلیکیشن Japan eSIM بخرید
خرید را تمام کنید تا کد QR و مشخصات فعال‌سازی دستی زیر سفارشتان ظاهر شوند. همان‌جا می‌مانند، پس اگر تلاش اول شکست بخورد چیزی از دست نمی‌رود.
-
مرحلهٔ 3
به Wi-Fi وصل شوید و روی آن بمانید
نصب یک پروفایل را از راه اینترنت پایین می‌کشد، پس این کار را در خانه انجام دهید نه در سالن ورودی فرودگاهی در ژاپن. زود اقدام‌کردن از اعتبار بسته کم نمی‌کند: اعتبار از نخستین اتصال خط به یک شبکه ژاپنی شروع می‌شود، نه از تسویه‌حساب.
-
مرحلهٔ 4
صفحه eSIM را با جعبه جست‌وجوی تنظیمات پیدا کنید
Settings Search eSIM
رابط‌ها آن‌قدر فرق دارند که یک توالی ضربه واحد برای نیمی از خوانندگان اشتباه می‌شد. از جعبه جست‌وجوی بالای تنظیمات استفاده کنید: eSIM را تایپ کنید، و اگر چیزی برنگشت SIM را.
-
مرحلهٔ 5
یا الگوی کلی را دستی دنبال کنید
Settings Network SIM
زیر پوستهٔ برندها ساختار یکی است: تنظیمات، بعد شبکه و اینترنت (Network & internet) یا اتصالات (Connections)، بعد SIM manager یا SIM cards یا Mobile network. داخلش گزینه‌ای برای افزودن یا دانلود یک سیم‌کارت هست، گاهی پشت یک علامت مثبت.
-
مرحلهٔ 6
کد QR را اسکن کنید یا مشخصات را تایپ کنید
دوربین را روی کدِ نمایشگر دیگر بگیرید. اگر نمایشگر دومی ندارید، دنبال ورود دستی بگردید — اغلب پشت لینکی با عنوان Need help — و نشانی SM-DP+ و کد فعال‌سازی را از اپلیکیشن وارد کنید.
-
مرحلهٔ 7
خط را نام بگذارید و غیرفعال رها کنید
اسمش را Japan بگذارید، سیم‌کارت فعلی‌تان را پیش‌فرض تماس و پیامک نگه دارید، و خط تازه را تا فرود خاموش کنید. وقتی بی‌کار نشسته چیزی مصرف نمی‌شود.
-
مرحلهٔ 8
در مقصد: فعال کنید، برای دیتا انتخاب کنید، رومینگ را اجازه دهید
SIM settings Data roaming
خط Japan را روشن کنید، داده تلفن همراه را روی آن بگذارید، و رومینگ را مشخصاً برای همان خط فعال کنید — روی بیشتر رابط‌ها این کلید داخل تنظیمات خود خط است، روی بعضی زیر شبکه‌های تلفن همراه. رومینگ همان اجازه‌ای است که یک خط برای ثبت روی شبکه میزبان لازم دارد، و روی یک بسته پیش‌پرداخت ژاپنی چیزی اضافه نمی‌کند. همان کلید را برای سیم‌کارت خودتان خاموش نگه دارید، چون آن است که اپراتور خودتان صورتحسابش را می‌نویسد.
نیمی از گوشی‌های فروخته‌شده در جهان نه iPhone هستند و نه آن دو برند Android که صفحه اختصاصی دارند، و صاحبانشان با همان مشکل بقیه در ژاپن فرود می‌آیند. اپراتورهای خانگی ژاپن را در گران‌ترین باند رومینگ خود می‌گذارند، پس یک هفته استفاده معمولی — نقشه، پیام، ترجمه، جدول آخرین قطار — با نرخی حساب می‌شود که دقیقاً برای دلسردکردن از همین ساخته شده. راه‌های جایگزین پس از فرود لاغرند: باجه سیم‌کارت فرودگاه ساعات کاری دارد و از هر پرواز صفی جمع می‌کند، و باجه اجاره pocket wifi یک دستگاه دوم برای شارژ و برگرداندن می‌دهد.
از پیش انجام‌دادنش صرفاً ساده‌تر است. در اپلیکیشن Japan eSIM بخرید، خط را روی Wi-Fi خانه نصب کنید، خاموش رهایش کنید، و وقتی چرخ‌ها به زمین رسید روشنش کنید. اعتبار با نخستین اتصال خط به یک شبکه ژاپنی شروع می‌شود و نه با خرید، پس صبرکردن سودی ندارد — به‌خصوص اگر رسیدنتان به قدری دیر باشد که باجه‌ها بسته شده باشند، همان لحظه‌ای که کل نظام مبتنی بر رفتن-و-برگشتن شکست می‌خورد. بسته‌ها در قیمت‌ها فهرست شده‌اند؛ فهرست راهنماها نسخه‌های مخصوص هر دستگاه از همین صفحه را دارد.
این صفحه عمداً وانمود نمی‌کند که یک Android وجود دارد. HyperOS شیائومی، ColorOS اوپو، بیلد نزدیک به خام موتورولا و MagicOS آنر همگی با کلمات و عمق منوی متفاوت به همان مکانیزم استاندارد eSIM می‌رسند، و هر توالی ضربه واحدی که چاپ کنیم برای بخش بزرگی از خوانندگان اشتباه می‌شود. به‌جایش از الگو استفاده کنید — تنظیمات، بعد شبکه یا اتصالات، بعد صفحه سیم‌کارت، بعد افزودن یا دانلود یک سیم‌کارت. و پیش از همه اینها *#06# را بگیرید: یک EID زیر IMEI تنها مدرک این است که نسخه شما سخت‌افزارش را دارد. دارندگان Samsung یا Pixel ضربه‌های دقیق را در همان صفحه‌ها می‌گیرند.
دو واقعیت را در هر صفحه تکرار می‌کنیم چون طرز برنامه‌ریزی آدم‌ها را عوض می‌کنند. بسته فقط داده است و هیچ شماره تلفن ژاپنی ندارد؛ فرم رزرو نادری که یکی می‌خواهد با شماره خانگی‌تان، یا با گذاشتن رزرو به عهده هتلتان حل می‌شود. و پوشش ژاپن نه بر اساس ارائه‌دهنده که بر اساس جغرافیا ناهموار است — عالی در شهرها و در امتداد کریدورهای ریلی، و تُنُک در مسیرهای طولانی کوهستانی، در دره‌های عمیق و در بعضی جزیره‌های کوچک. هیچ سیم‌کارتی جایی را که دکل ساخته شده عوض نمی‌کند. پیش از رفتن به کوهستان نقشه آفلاین دانلود کنید، و همه‌جای دیگر از هات‌اسپاتِ همراهِ بسته استفاده کنید تا یک لپ‌تاپ یا بقیه خانواده آنلاین بمانند.
رفع اشکال
تنظیمات من هیچ شباهتی به این دستورالعمل ندارد.
انتظارش می‌رفت. هر سازنده‌ای Android را از نو پوسته می‌کند و چیزها را میان نسخه‌ها جابه‌جا می‌کند، و به همین دلیل جعبه جست‌وجوی تنظیمات راه مطمئن است: eSIM را تایپ کنید، بعد SIM. چیزی که می‌خواهید صفحه‌ای است که خط‌های سیم‌کارت شما را فهرست می‌کند و گزینه‌ای برای افزودن یا دانلود یکی دارد. فرآیند زیر پوسته استاندارد است، حتی آنجا که برچسب‌ها نیستند.
آیا بسته به من شماره تلفن ژاپنی می‌دهد؟
نه. فقط داده حمل می‌کند، پس هیچ شماره ژاپنی روی آن نیست و راهی برای افزودنش نیست. شماره خودتان روی سیم‌کارت خودتان می‌ماند و مثل همیشه تماس و پیامک می‌گیرد. در ژاپن برایش برنامه بریزید، جایی که فرم رزرو رستوران یا گیشه تحویل بلیت گاهی یک شماره تلفن می‌خواهد — شماره خانگی‌تان را بدهید، یا از هتلتان بخواهید رزرو کند.
پوشش در سراسر کشور چقدر قابل‌اتکاست؟
در شهرها، در امتداد کریدورهای ریلی و در بیشتر شهرها بسیار خوب، حتی در بسیاری از سکوهای مترو زیرزمینی. در مسیرهای طولانی کوهستانی، در دره‌های عمیق نزدیک روستاهای دورافتاده آنسن و در بعضی جزیره‌های کوچک واقعاً تُنُک — هیچ eSIM و هیچ سیم‌کارت محلی هم این را تغییر نمی‌دهد. پیش از هر روز کوه‌پیمایی یا سفر دوردست نقشه آفلاین دانلود کنید.
کد QR روی گوشی من اسکن نمی‌شود.
روشنایی نمایشگری را که کد را نشان می‌دهد بالا ببرید، گوشی را حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر عقب و ثابت نگه دارید، و نگذارید نور بازتاب کند. اگر دوربین باز هم نپذیرفت، به ورود دستی بروید و نشانی SM-DP+ و کد فعال‌سازی را از سفارشتان وارد کنید — همان پروفایل نصب می‌شود.
نصب شکست می‌خورد، یا گزینه اصلاً نیست.
اول *#06# را برای EID بررسی کنید. اگر EID نبود، گوشی eSIM نمی‌گیرد. اگر بود، متهم‌های همیشگی یا Wi-Fi ناپایدار حین دانلود است یا قفل اپراتوری که گوشی را فروخته. روی یک شبکه پایدار دوباره راه‌اندازی و امتحان کنید؛ اگر باز هم شکست خورد، پیش از سفر درباره باز کردن قفل با اپراتورتان حرف بزنید.
در ژاپن فرود آمده‌ام و هنوز دیتا ندارم.
مطمئن شوید خط فعال است، برای داده تلفن همراه انتخاب شده و رومینگ برایش روشن است. بعد حالت پرواز را روشن و خاموش کنید تا جست‌وجوی تازه‌ای انجام شود. اگر خالی ماند، تنظیمات شبکه همان خط را باز کنید، انتخاب خودکار را خاموش کنید، شبکه‌ای در دسترس را دستی بردارید، بگذارید ثبت شود، و انتخاب را دوباره خودکار کنید.
کد QR می‌گوید نامعتبر است، قبلاً استفاده شده، یا نصب حتی در تلاش دوم هم شکست می‌خورد.
کد فعال‌سازی یک‌بارمصرف است، پس این خطا تقریباً همیشه یعنی اسکن اول قبلاً جواب داده و eSIM روی گوشی نصب شده است. دوباره اسکن نکنید. فهرست سیم‌کارت‌های گوشی (صفحه Cellular یا SIM manager) یا My eSIMs در اپ Japan eSIM را باز کنید: اگر خط در فهرست بود، نصب انجام شده — خط را روشن کنید، داده موبایل به آن بدهید و به‌جای نصب دوباره، Data Roaming را فعال کنید.
اصلاً باید کد QR را اسکن کنم؟
نه. در اپ Japan eSIM، My eSIMs را باز کنید، روی بسته‌تان بزنید و روی Install بزنید — پروفایل بدون هیچ دوربینی روی همان گوشی نصب می‌شود. مسیر QR برای نصب از یک صفحه دوم وجود دارد؛ هر دو به همان پروفایل یکسان می‌رسند و مراحل بعد از نصب در هر دو حالت یکسان است.